نقش گفتمان های سیاسی در شکل گیری هنر عمومی: مطالعه موردی نقاشی های دیواری دهه 1360

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری رشته پژوهش هنر، گروه پژوهش هنر ، دانشکده هنر، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 استادیار گروه پژوهش هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر، تهران، ایران.

3 استادیار گروه ارتباط تصویری ، دانشکده هنر واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

10.22034/ra.2021.531874.1058

چکیده

هنر عمومی هنری مبتنی بر رویدادها و زیست   مشترک است. جهان زیست  مشترک مبتنی بر توافق ها، آرزوها و خواسته های مشترک است که در متن سیاست شکل می گیرد. از همین  رو هنر عمومی همواره در پیوند با سیاست است. هم چون هنر عمومی در ایران؛ به ویژه در مقطع انقلاب اسلامی که هنر با وفاق انقلابی هم سو شد. نقاشی دیواری بر آمده از شرایط انقلاب و زبان بصری انقلاب بود که در دهه های بعد نیز تداوم یافت. البته با تحولات سیاسی دهه های بعد نقاشی دیواری نیز تغییر فرم و مضمون داشت. در پژوهش حاضر به این تغییرات و تحولات پرداخته شده تا این هدف دنبال گردد که چگونه نقاشی دیواری به جلوه بصری گفتمان های سیاسی و نظام قدرت تبدیل شد. به ویژه بر نقاشی دیواری دهه 1360 تمرکز خواهد شد، چرا که میراث آن در دهه های بعد مورد تأکید سیاستگذاران فرهنگی کشور قرار گرفت. لذا پرسش مرکزی پژوهش این است که زمینه، علت و بستر شکل گیری نقاشی دیواری در این دهه چه بود؟ روش شناسی مقاله حاضر برای پاسخ به این پرسش کیفی و برپایه رویکرد زمینه ای (گراندد تئوری) است. روند پژوهش حاضر بر اساس مستندات، گفتگوها و مشاهدات برای شرح مدل پارادایمی (شرایط علّی، مداخله گر، راهبرد، پیامد و زمینه‌) ظهور پدیده نقاشی دیواری است. نتایج نشان داد که چگونه گفتمان منزه سازی دهه 1360 تولیدکننده نوعی از هنر عمومی با نشانه های  پایداری ارزش ها، وحدت بخشی سیاسی و انسجام اخلاق جمعی را شکل داد. هنری که می توان آن را هنر مکتبی توصیف کرد که شامل تصویری از تفکر شعیه در دیوارنگاری، پیام ها و تفسیرهای سیاسی و مضامین وحدت بخش بود.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Role of Political Discourses in Formation of Public Art: A Case Study of 1980’s Murals in Iran

نویسندگان [English]

  • Masoomeh Samadi Razlighi 1
  • Mohammadreza Moridi 2
  • Parnaz Goodarzparvari 3
1 Ph.D Student of Art Research, Department of Art Research, Faculty of Art, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
2 Assistant Professor, Department of Art Research, Faculty of Theoretical Sciences and Higher Art Studies, University of Art, Tehran, Iran.
3 Assistant Professor,    Department of Visual Communication, Faculty of Art, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده [English]

Cultural policymakers invite artists from the studio to the public space to make art public. But their selection from works of art is often politically motivated. Public art is linked to politics. Especially at important durations such as revolutionary events. In Iran, too, the Islamic Revolution had a profound effect on the meaning of public art, or art that can (or should) become public. After the revolution, some works of art were removed from the public space and replaced, and new works of art were displayed as memorials and murals. Artistic monuments are in line with political goals and reproduce political discourse. 
During the revolution, many artists became line up with this popular movement. Of course, just as in the years after the victory of the revolution there was a difference between the revolutionary forces with religious, liberal and Marxist tendencies, there was a difference of opinion in the definition of public art and art that should come to the public space. Just as religious forces overcame other revolutionary forces, religious arts with a religious orientation prevailed over other trends in the definition of public art.  
Public art in Iran was a revolutionary art that was influenced on the one hand by Marxist tendencies and Latin American art, and on the other hand by religious views. The mural was derived from the conditions of the revolution and the visual language of the revolution, which continued in the following decades. Of course, with the political developments, the form and theme of the mural also changed.
The goal of this article is how murals have become a visual representation of political discourses and manifestation of the systems of power. This study focuses specifically on murals from the 1980s, as its legacy was emphasized by cultural policymakers in Iran in later decades. Therefore, the main question of this research is this, what was the cause and context of the formation of mural painting in this decade? The methodology of this article to answer this question is qualitative and based on a grounded approach (Grounded Theory). The trend study in this research is based on documents, conversations and observations to describe the paradigm model (causal, intervening, strategy, consequence and context) of the emergence of the mural phenomenon. The results showed how the purification discourse and Cultural cleansing produced a form of public art with signs of enduring values, political unity, and the cohesion of collective morality in the 1980s. This movement of art, which can be described as committed art and Maktabi Art, included a picture of Shiite thought in murals, political messages and manifestations, and unifying themes.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Public Art
  • Mural Painting
  • Political Developments in Art
  • 1980’s